Szklana menażeria

Świat zamknięty w zbiorze porcelanowych figurek. Kruchy i nierealny jak one... To świat-ucieczka, świat-ratunek. Przed nieudanym życiem, niespełnionymi nadziejami, kompleksami, poczuciem krzywdy, rzeczywistością, w której tak trudno się odnaleźć. To świat nieszczęśliwych ludzi, którzy zgotowali sobie rodzinne piekło. Świat skazany na trwanie, bez szans na ucieczkę.

To świat Laury, kalekiej dziewczyny wychowanej w rozbitej rodzinie, wrażliwej, sparaliżowanej przez nieśmiałość, która uniemożliwia jej normalne kontakty z ludźmi. To świat jej brata Toma, znudzonego rutyną pracy w fabryce, marzącego o karierze poety. To także świat ich matki Amandy, porzuconej przez męża, pogrążonej we wspomnieniach, rozpaczliwie samotnej kobiety, która z miłości terroryzuje najbliższych. Amanda marzy o lepszej przyszłości dla swoich dzieci, dlatego Tom, ciężko harujący na utrzymanie domu, powinien - według niej - awansować, Laura - znaleźć męża. Zwłaszcza zamęście córki staje się dla znerwicowanej matki prawdziwą obsesją. Wymusza w końcu na synu obietnicę, że ten pozna siostrę z odpowiednim mężczyzną. Tom zaprasza na kolację swojego kolegę z pracy... Czym zakończy się to spotkanie?

„Szklana menażeria" jest jednym z najpiękniejszych dramatów Williamsa. Wciągającym od pierwszej minuty. Subtelnym, wypełnionym poetycką wyobraźnią, ale niesłychanie przenikliwym. Miejscami wręcz brutalnym. Bez znieczulenia. Fascynująca, piekielnie mocna literatura.
Zapraszamy Państwa na „Szklaną menażerię" - opowieść o nierealnej tęsknocie za światem, w którym wszystko jest piękne i w którym spełniają się marzenia. Czy z krainy szklanych figurek uda się bohaterom odnaleźć drogę do realnego świata żywych ludzi?

Czytam ten tekst przez swoje doświadczenia - o tropach interpretacyjnych "Szklanej menażerii" Tomaszowi Kądzieli opowiada na antenie Radia Rekord reżyser spektaklu Katarzyna Deszcz