Janusz Wiśniewski

7 lekcji dla Zmarłych

słowami Audena, Eliota, Owidiusza, Cwietajewej, Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej, Rilkego i innych


Inscenizacja
Janusz Wiśniewski
Muzyka
Jerzy Satanowski
Choreografia
Emil Wesołowski
Współpraca przy kostiumach
Klara Kostrzewska
prapremiera 22.09.2012
Scena Kameralna

OBSADA
Paulina Dziuba

Panna Młoda - Biegnąca przez las

Magdalena Placek-Boryń

Panna Młoda - ...Zostanę sama...

Karolina Winiarek

Panna Młoda - ... Życie moje nie ma sensu...

Magdalena Witczak

Panna Młoda - ... Wszystko stracone...

Magdalena Pawelec

Panna przepowiadająca

Klaudia Kuchtyk

Ryfka

Izabela Brejtkop

Słodka Panna Hals

Danuta Dolecka

Panna Hals w konfesjonale

Iwona Pieniążek

Panna Hals kucharzy dla duchów

Marek Braun

Cień

Łukasz Węgrzynowski

Ktos taki jak Abraham

Adam Majewski

Okrutny Maj

Krzysztof Chudzicki

Wdowiec (gościnnie)

Robert Mazurek

Duch pięknego żołnierza

Michał Wesołowski, Olek Sajewski

Izaak, Anioł (gościnnie)


OPIS

Owszem, na stoliku reżyserskim leży u nas wiele sojuszniczych tekstów, które pomagają nam wyartykułować to, co dla nas jest najbardziej interesujące po lekturze Homera. Bo dobrze jest, zaczynając pracę nad spektaklem, zwiedzać jak najdalsze krajobrazy, bo to może będzie na koniec naszym prawdziwym kapitałem i realnym bogactwem (a spektakl czasami być może wcale nie). Tak czy inaczej to spotkanie z Zespołem Teatru Powszechnego w Radomiu (jednym z najmilszych zespołów, jakie w ogóle znam) traktuję warsztatowo, dla siebie samego również - uczę się, jak opowiadać o „powrocie do Itaki", która już nie tyle jest Ojczyzną, a wędrówka już nie jest wędrówką „w geografii" - ale jest raczej aktem, najwyższą, miłosną relacją z Nieśmiertelnością.
Mamy tu do czynienia z porywającymi, w niezwykłej redakcji starożytnych, pytaniami o bios i status istnienia po śmierci (jeśli dalej jest istnienie) i upragnioną niezniszczalność tego, co powstaje po śmierci, co jest lub nie jest już człowiekiem, a tylko cieniem, widmem pomieszkującym Hades lub Szeol, być może bardziej bytem, być może bardziej niebytem tego, kto jest człowiekiem.
Pytania te wyrażają intuicję starożytności „istnienia definitywnego", zmartwychwstałego, przemienionego i zanurzonego w Miłości, co rewolucyjnie wyraziło dopiero chrześcijaństwo.
Tymczasem studiujemy rozdział VI z „Eneidy" Wergiliusza, gdzie pielgrzymi pytają „umrzyków mdłe głowy" o losy i dzieje, po tym, jak wszelkie dzieje już się zakończą. Pytają, więc poddają się pod osąd i osądowi poddają całą resztę, łącznie z sensem i bezsensem dni, cierpień, poczynań itd.
To jest temat, który we własnej instrumentacji gramy - jak to robią jazzmani - swoimi nutami.

Janusz Wiśniewski
wypowiedź dla "OK!Magazynu" - lipiec 2012

 

fot. M. Strudziński

RECENZJE
Lekcja życia - prawda śmierci
recenzja Diany Tomaszewskiej z Teatraliów
KAMERALNA na siódemkę, czyli z kanonu obowiązkowych lektur: 7 lekcji dla Zmarłych
recenzja Karoliny Mroczek z portalu www.coolturalnyradom.pl 
Lekcje dla zmarłych i żywych o spektaklu "7 lekcji dla Zmarłych"
pisze Paulina Borek-Ofiara w "Przeglądzie powszechnym"  
Trudna ale i piękna lekcja w Teatrze Powszechnym
recenzja Barbary Koś z "Echa Dnia"
"7 lekcji dla zmarłych" - katharsis we współczesnym wydaniu
 spektaklu pisze Michał Nowotnik w portalu www.cozadzien.pl
Między życiem a śmiercią
 recenzja Magdaleny Iwańskiej z Dziennika Teatralnego
To było ogniste przedstawienie!
pisze Klaudia Kornacka  

MEDIA